کودکی که در دهۀ پنجم زندگی‌، هیچ علاقهای به بزرگ شدن از خود نشان نمیدهد.

هنوز هم با یک بستنی خر می‌شود.

از جدی گرفتن زندگی گریزان است. 

دیوانه‌وار شکلات می‌خورد.

بسیاری از معادلات زندگی انسان‌های اطراف خود را نمی‌فهمد.

دیدن تلاش و دست و پا زدن دیگران در راستای “پرسونال برندینگ” در دنیای امروز، برایش خنده‌دار است.

روزانه به اندازۀ یک اسب چای می‌نوشد.

به قهوه و الکل علاقه‌ای ندارد.

هرگز در کافی‎شاپ پیدایش نخواهید کرد. اما در چایخانه سنّتی شاید.

برای رسیدن به حقیقتزندگی یک شوخی بزرگ استبهای سنگینی پرداخته.

همۀ میوه‌ها را دوست دارد. بجز خیار و خرمالو.

ازگدایی دیده شدن در عصر ارتباطاتبیزار است.

زیاد سیگار می‌کشد.

در حمام آواز می‌خواند.

از ارتفاع می‌ترسد.

به طرز بیمارگونه‌ای به نوشتن اعتیاد دارد.

بزرگترین مزاحم زندگی‌اش گوشی موبایل است.

دنبال بزغاله دویدن برایش بسیار لذت‌بخش‌تر است تا حضور در جلسه فلان سازمان بزرگ یا بهمان مدیر ارشد دولتی.

ماهیگیر است ولی ماهیخوار نیست.

تنها آرزویش زندگی در یک کلبه روستایی و همنشینی با طبیعت و حیوانات است.

مدیران دولتی را بی‌خاصیت‌ترین مخلوقات خداوند متعال بر روی کرۀ زمین می‌داند.

 

 و دیگر هیچ

 

راستی…

خوش آمدید

 

شوکولاگ وبلاگـی اسـت با طعـم شـکلات (تـلخ یا شـیرین) کـه مـحـتــوای آن عـقایـد و بـلنـدفکـرکـردن نویسـندۀ شـکلات‌خـور آن بـوده و دستـاوردش صـرفـاً اتـلاف وقـت شـماسـت.